ik ga een weegschaal kopen!

niet omdat je moet afvallen, maar omdat een groot lijf ook in de gaten gehouden mag worden! ik ga er een kopen, om in de gaten te houden dat ik niet meer aankom!

Jaren geleden toen ik heel veel aan het afvallen was heb ik mijn weegschaal weggedaan, onder het motto, je bent niet de cijfertjes op je weegschaal, maar hoe je je voelt in je lijf! zo belangrijk!

een hele tijd ging dit super goed, maar na een moeilijke periode kwam ik toch steeds weer aan! ik blijf van mening dat de lettertjes op de weegschaal niet bepalen hoe je je voelt, maar ik ga me toch minder goed voelen...

Veel volle vrouwen lijken tegen diëten te zijn, accepteer me maar zoals ik ben en daar voor hoef ik niet op dieet is hun motto. Persoonlijk denk ik er iets anders over. Elk jaar doe ik wel een periode aan een dieet, of zoals ik het noem let ik op mijn eten!

Gezond eten is heel belangrijk, maar tegenwoordig is het best lastig om alle ongezonde dingen te laten staan. Een periode afspreken met jezelf waarin je je zo goed mogelijk aan gezond eten houd is voor mij altijd een pre geweest... ik noem het een apk-tje net als bij de auto, even pas op de plaats en bezinnen, wat doe ik goed en wat kan beter...

De belangrijkste vraag sinds mijn zwangerschap is beweeg ik genoeg. Door mijn bekken instabiliteit was dat een crime... nee dat deed ik dus niet, genoeg bewegen. dit jaar wil ik het meer en meer gaan doen, regelmatig ga ik, nu het weer beter gaat, een heel stuk lopen met mijn lief. kon ik 4 maanden geleden nog niet naar de fysio lopen nu haal ik al met gemak 45 min! Ook kan ik niet wachtten tot griffin op de fiets mag! dan ga ik lekker hele stukken met hem fietsen, heb er nu al zin in.

Bewegen is lastig, wanneer je het niet genoeg doet heb ik gemerkt dat het moeilijk is om in beweging te komen, en toch is het zo belangrijk! Ik probeer bewegingen te zoeken die dichtbij liggen en die ik zonder veel problemen kan toepassen in mijn leven, zo doe ik nu elke ochtend 10 min buikspier oefeningen.
De andere manier is zoeken naar een beweging die je prettig vind. zo vind ik zwemmen heerlijk en hoop ik dat straks weer volop te doen, dit keer samen met griffin wat het wel anders zal maken, maar toch zeker zo leuk!

Je lijf kan als je zwaarder wordt problemen geven, vooral bij bewegen! het opgang komen is misschien wel het moeilijkste, zei ik vroeger al snel dat lukt me niet, nu probeer ik meer op te bouwen, met kleine beetjes beginnen! Bewegen is nu eenmaal noodzakelijk wil je gezond in je dikke lijf zitten!

Gezondheid daar gat het om met het apk-tje, jezelf weer even op de rit zetten, lekker gezond eten en een plannetje maken hoe je de komende maanden beter kan bewegen. en in mijn geval hoort er een weegschaal bij, die ga ik kopen om eens te kijken wat mijn leefwijze voor effect heeft op mijn gewicht.

Goede voornemens? vooral veel positieviteit v oor 2013!

Goede voornemens, je ontkomt er niet aan op de 1e van de 1e. Doe jij aan goede voornemens?
Ik ben al jaren tegen goede voornemens! Ik vind dat je elke dag als een verander dag kan zien en ik leef mijn leven naar wat mij gelukkig maakt.
Grote beloftes aan jezelf maken omdat het nu eenmaal de 1e januari is, is voor mij het zelfde als proberen te passen in een keurs-lijfje wat maten te klein is.

Geluk is voor mij het aller belangrijkste. Geluk komt je niet aanwaaien, daar moet je hard voor werken. Heel bewust kiezen voor geluk is een les die ik heel moeilijk vond, maar die ik nu al jaren toepas. Het gaat er niet om wat er gebeurt maar hoe je er mee omgaat. Ben je eenzaam wacht dan niet tot iemand je uitnodigt, maar zoek gezelschap op. Baal je van je eetgewoonten en maakt je gewicht je ongelukkig? Dan kun je altijd kijken wat je eraan kan doen, of kijken wat je nodig hebt om jezelf te aanvaarden zoals je bent. Dat laatste wordt naar mijn idee te weinig aangeboden. De maatschappij geeft aan wat mooi is en onzekerheid wordt daarmee aangewakkerd...

Wat zou jij nodig hebben om je goed in je lijf te voelen? Niets is te gek... persoonlijk wordt ik bijvoorbeeld heel blij als ik een mooie foto van mezelf zie... of dat super leuke tuniek-je dat mij goed staat... het dragen van mooi ondergoed zonder dat iemand anders het hoeft te zien geeft al een geweldig gevoel, maar boven al kijken naar wat wel mooi is in plaats van kijken naar wat je niet mooi vind...

Ligt het aan mij of is de wereld ingesteld op het negatieve, we maken grapjes over alles wat niet “normaal” of mooi genoemd wordt... en al doe je het zelf niet dan doet de media het wel! Waarom kunnen we niet gaan kijken wat we leuk vinden aan elkaar, weer leren hoe je een complimentje moet geven, maar soms nog moeilijker om een complimentje te ontvangen!

Mijn goede voornemen is al jaren meer complimentjes geven! En het werkt , niet alleen doordat het heerlijk is om positief naar het leven te kijken, de mooie dingen in mensen te zien en deze ook uit te spreken, maar vooral ook door de positieve “vibe“ waar je in komt, weg negatieve gedachten! Hallo nieuwe positieve ik...

Is het karma? Zoals je een ander behandelt zal het jezelf komen aanwaaien? Ik weet het niet, ik kan je alleen vertellen dat het een geweldig gevoel geeft om mensen te laten zien wat er allemaal mooi is in deze wereld. Vind je je wereld niet mooi? Neem dan actie en verander het beetje bij beetje , stukje voor stukje en een mooi begin is om te kijken naar wat wel mooi is en de mensen om je heen regelmatig mee te laten genieten van jouw goede gedachten!

Ik wens jullie allemaal een mooi, goed en gelukkig 2013!

Afval operaties... Mijn ervaring...

Ik zie het om me heen gebeuren, de ene na de andere dikke vrouw valt in razend tempo heel veel kilo's af, bij sommige heb ik zelfs het idee dat er niets over blijft.GBP Operaties worden veelvuldig uitgevoerd en ik als volle vrouw houd mijn hart vast...

Niet omdat ik het de dames in kwestie niet gun dat ze slank worden, maar omdat ik uit eigen ervaring speek en dat ik een operatie een groot risico vind...

De eerste reden is altijd dat dik zijn slecht voor je is en dat je als je slank bent gezonder bent en meer kan doen... dat laatste tja dat is wel zo , ik weet nog dat ik 80 kilo kwijt was en dat ik de hele dag wilde springen gewoon omdat dat zo een lekker gevoel was en zo weinig moeite kostte. Echter ben ik het er niet mee eens dat afvallen door een operatie je automatisch gezonder maakt.

Ik heb in 2005 geloof ik een maagband operatie ondergaan, in het begin ging alles geweldig, ik zag koffie met een melkschuim laagje als gebak en had geen enkele moeite met niet eten. Tot ik bij de eerste controle kwam en mij verteld werd dat ik toch echt brood moest gaan eten....
met heel veel moeite kreeg ik een broodje weg, maar elke keer had ik er last van. Een drukkend gevoel op mijn maag, het oprispen van brood en een vol gevoel voor de rest van de dag. Tegen alle kilo's die ik afviel maakte het niet uit, ik voelde me toch geweldig, dat ik niets binnenhield was helemaal niet erg. Beetje bij beetje leerde ik weer eten en zodra ik weer kon eten werd mijn bandje bijgesteld en opgespoten. 2 dagen vloeibaar en daar gingen we weer, eten werd een ramp. Kon uren zitten met een klein beetje....

Wanneer ze me op dat moment hadden gezegd je moet de rest van je leven vloeibaar eten had ik dat volledig geaccepteerd. Maar nee ik moest leren eten, ik had regelmatig een afspraak bij de dietist. Die vertelde ik moest meer van dit eten en meer van dat, maar alles kwam er uit.. opspuiten deed ik toen niet meer al hoorde ik in mijn omgeving van andere maagband dames dat ze dat wel deden en dat zij al 3x zoveel cc in hun bandje hadden zitten dan ik. Tegen de dietiste ben ik altijd eerlijk geweest dat ik overgaf, maar toch denk ik dat het niet echt doorgedrongen is wat dat betekende...

Mijn gezondheid ging achteruit ik kreeg gekke ziektes als de mazelen en had elke maand wel een buikgriep. Zelfs mijn spieren wilde niet meer meewerken. Ik kreeg een chronische ontsteking onder mijn voet, maar het gebeurde ook regelmatig dat ik zulke heftige krampen in mijn benen had dat ik amper kon lopen, heb er nooit bij stil gestaan en ging maar door.. Ik voelde me verder namelijk geweldig...

Mensen reageerden anders op mij, dat klinkt raar maar het is echt waar je wordt anders behandeld wanneer je geen overgewicht meer hebt, mensen van wie ik het nooit verwachtte wilde mij ineens wel kennen en ik had veel sjans echt heel veel sjans... en ja wat moet je daar nu mee....

Ik had voordat ik mijn bandje kreeg besloten dat ik er therapie bij wilde hebben, ik koos voor cognitieve therapie... (ik snap nu nog steeds niet waarom dat er niet standaard bij hoorde.) je kan wel een bandje nemen, maar je gedrag en daarbij de gedachten die dit gedrag veroorzaken moeten veranderen.. dit ging goed en ik heb echt anders leren kijken naar het leven en wat er gebeurt. Ik kan het iedereen aanraden of je nu wel of niet een probleem hebt!

Mijn lijf ging steeds meer tegenstribbelen buikgriep ging van 1x in de maand naar elke 2 weken ik kon amper lopen en op een gegeven moment was ik zo ziek dat ik werkelijk dacht dat ik dood zou gaan. Met spoed heb ik toen een afspraak gemaakt en hebben ze mijn bandje zo goed als leeg gehaald. Ik kreeg een briefje mee met de naam van een medicijn dat ik moest slikken en mocht weer naar huis... Helaas bleek dat we bij de apotheek dat we echt een recept nodig hadden en dat het papiertje niet voldeed. Dus moest een dag wachten voor ik de juiste medicijnen kreeg.

Een week of wat later kreeg ik te horen van mijn cognitieve therapeut dat ik depressief was en na een meting van mijn bloed bleek dat er niets inzat geen antidepressiva.. niet gek dus dat het mis ging!
Deze periode valt veel over te schrijven, maar houd het liever prive , ik ben er niet trots op hoe het ging en hoe ik me voelde, laten we zeggen dat ik op het 0 punt zat...

Beetje bij beetje heb ik me uit een diep dal geworsteld. Ik heb een keuze gemaakt ik ben liever dik dan ongelukkig... en dus moet ik mijn pillen binnenhouden en moeten ze werken!
Beetje bij beetje heb ik weer leren eten, en beetje bij beetje kwam ik weer aan. Mijn visie op dik zijn is hierdoor drastisch veranderd. Ik vind het nu belangrijk dat ik een goed eet patroon heb, geen eetbuien maar gewoon voldoende en gezond daar werk ik aan, ik vind het heel heftig dat ik daardoor weer aankom.

Na dit verhaal begrijp je misschien waarom ik het lastig vind dat er zoveel operaties uitgevoerd worden. Ik ben gewoon bang dat anderen dit ook mee gaan maken en een gbp is een niet omkeerbare operatie. Mijn angsten worden weg gewuift door de mensen die voor de gbp gaan, ja zeggen ze dan;” logisch dat de maagband niet meer uitgevoerd wordt...” maar wie zegt dat ze er bij de gbp over 5 jaar niet achter komen dat het veel slechter voor je gezondheid is dan dik zijn en dat die ook niet meer uitgevoerd mag worden?

Ik zeg niet dat ik nooit meer een operatie zou laten doen... ik begrijp het gevoel, het idee van geen uitweg en de angst voor de dood door overgewicht. Zeker nu ik een zoontje heb!
Op dit moment is het voor mij echter belangrijker zo gezond mogelijk proberen te leven... ook met overgewicht!

Dik worden van je antidepressieva … daar wordt je blij van!

Iedere volle vrouw heeft haar eigen verhaal waarom ze het lijf heeft dat ze heeft. Dik, dun, alles heeft een reden. Soms komt het je aanwaaien om het “ideale”figuur te hebben, anderen moeten er hard voor werken. Het niet hebben van het ideale figuur wordt vaak nog afgestraft, in de media, door zogenaamde vrienden , maar ook binnen families. Vaak wordt er voorbij gegaan aan het verhaal dat achter dit figuur schuilt. Ook de nieuwe tendens, die het mogelijk lijkt te maken voor alle vrouwen om hun overtollige kilo's kwijt te raken, door een operatie maakt dat ik het gevoel heb dat “dik zijn”nog minder geaccepteerd wordt!

Vaak is het niet 1 factor die in dit geval het overgewicht veroorzaakt. Meerdere levensgewoonten kunnen hierop een invloed hebben. Dieper kijken wordt nog maar zelden gedaan.
Het hebben van een psychiatrische ziekte wordt vaak verzwegen, veel mensen vinden het eng, weten niet wat ze er mee moeten en lopen liever een eindje om wanneer ze horen dat iemand geestelijk ziek is. Ook ik vond het eng, maar doordat ik zelf heel erg depressief werd vlak na mijn pubertijd maakt dat ik veel tijd heb doorgebracht met psychiatrisch patienten. Eerst zelf als client, later als activiteitenbegeleider en ervaringswerker.

Mijn leven is totaal veranderd doordat ik depressief werd. Diepe dalen heb ik gekend en door goede zorg van voornamelijk mijn zus ben ik goed door deze periode gekomen. Depressie is vreselijk, ongrijpbaar en uitputtend. Vaak een lange zit van onbegrip binnen kennissen en in de familiaire kring, maar ook onbegrip binnen jezelf.

Gelukkig gaat het nu al jaren goed met mij, mede dankzij de medicatie die ik slik, sinds ik de juiste pillen heb gevonden heb ik een vrij “normaal”leven.
Nu ik een kindje heb gekregen kijk ik veel terug, hoe het is gegaan en wat ik ervan geleerd heb. Een van de dingen die mij nu opvallen is dat mijn lichaam ontzettend is veranderd sinds ik antidepressiva slik.

Het lijkt niets speciaals zo'n pilletje, maar het is best tricky... heb je de waslijst aan bijwerkingen wel eens gelezen? Het ergste is nog, dat de kans dat het werkt als je geen bijwerkingen hebt, minimaal is.
Een droge mond, zweten, verminderd libido, een craving (extreme behoefte aan) eten en overgewicht zijn maar een aantal veel voorkomende bijwerkingen. Er zijn momenten geweest dat ik mij afvroeg of het middel niet erger was dan de kwaal.

In mijn geval heb ik zeker 10 verschillende antidepressiva geprobeerd. De meest voorkomende bijwerking was daarbij de craving voor voedsel. Dit gevoel is moeilijk te beschrijven, de behoefte aan een sigaret wanneer je net gestopt bent met roken is misschien 10 % van de behoefte aan eten die je hebt wanneer je een craving hebt. Persoonlijk is dat ook de reden waarom ik een eetverslaving heb gekregen. Het gaat in je systeem zitten, wordt een gewoonte en probeer er dan maar eens vanaf te komen.

Ook overgewicht heb ik als bijwerking gehad, periodes waarin je door een diëtiste geholpen werd met gezond eten waarbij je nog wel steeds aankomt. Heel erg frustrerend is dat. Genoeg bewegen is nooit een probleem geweest voor mij ik heb altijd tijdens mijn depressie door gesport, Waterpolode minimaal 3 x in de week en deed verder alles op de fiets.

Antidepressieva is niet de enige reden waarom ik dik ben geworden, er zijn andere redenen en invloeden geweest. Wel moet ik bekennen dat mijn lijf veranderd is, ik ben niet alleen dikker geworden. Het vet is letterlijk op andere plekken gaan zitten. Had ik in het begin van mijn pubertijd een wielren broekje nodig om een jurk te kunnen dragen want anders zou ik mezelf open schuren. Nu raken mijn boven benen elkaar nog maar amper. Al het vet is verplaatst naar mijn buik bovenarmen en ik heb een groot rond gezicht gekregen.
Ik kwam bij verschillende antidepressiva zomaar 10 kilo aan. Na jaren zoeken hebben we uiteindelijk mijn huidige pillen geprobeerd en gelukkig zijn dit de juiste, maar toen rees al de vraag is het wel verstandig... stel dat ik nog meer aankom....

Persoonlijk wil ik altijd alles weten, en na een tijdje vroeg ik mij af waarom mijn lijf zo veranderde, ik heb een lijstje gemaakt en ben op zoek gegaan op het internet. Al snel kwam ik uit bij de ziekte van cushing meer info: https://www.lumc.nl/home/0001/12556/19997/80327025908441

De ziekte van cushing geeft onder meer aan dat er een verhoogde vetopslag is rond gelaat nek en buik en dat dit komt door verhoogde cortisol. Cortisol is een stress hormoon, dit doet iets in je hoofd. Antidepressiva doen ook iets in je hoofd en vaak ook met stresshormonen, helaas ben ik geen doctorandus, wel is het een patroon dat ik bij veel meer mede patienten heb gezien. Wat doen die psychiatrische pillen eigenlijk met je? In hoeverre is dat onderzocht? En zou het niet kunnen dat deze pillen je lijf letterlijk veranderen omdat er iets gebeurt met je endorfinen dopamine en je cortisol? Is dit onderzocht? Waarom is er zo weinig bekend over psychiatrische ziekten en overgewicht?

Allemaal vragen die ik had, maar waar moet je zijn om hierop antwoorden te vinden? Wie weet het antwoord en is het al onderzocht. Mij psychiater had het antwoord niet zij zei dat ik te weinig kenmerken had voor de ziekte van cushing en dat cortisol onderzoek niet vaak voorkomt.

Wat is er in deze maatschappij belangrijker dat je gelukkig bent of slank en op welke manier moeten wij pillen bekijken? Zou ik antidepressiva nog aanraden aan anderen als bekend zou zijn dat het je lijf veranderd in een ongezonde dikke vorm?
Ik heb de keuze gemaakt dat ik liever gelukkig ben dan slank. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven en elk half jaar worden mijn waardes geprikt en daaruit blijkt dat ik “gezond” ben.. Bijwerkingen die ik heb heb ik leren accepteren, mijn lijf is onderdeel van wie ik ben en je bent het mooist wanneer je jezelf bent. Geluk zit in de kleine dingen en voor mij niet in perfectie. Misschien dat ik ooit een weg vind voor al mijn vragen.
Voor nu wilde ik alleen jullie aandacht voor een probleem binnen de psychiatrie waarvan ik vind dat er nog te weinig aandacht aan wordt besteed.

"Dol op dik"

De laatste tijd kom ik aanraking met verschillende facetten van het dikke leven... verschillende manieren van dik zijn om mee om te gaan, ik vind het verhelderend en het geeft vooral weer dat we mensen zijn. Ik wil in mijn vol zijn geaccepteerd worden en voor vol aangezien, ik ben niet dom en zorg goed voor mezelf, stigma's die je regelmatig tegen komt...

Door een FB vriendinnetje werd ik gewezen op een aflevering van reporter “dol op dik” waarin dames werden geportretteerd die zelf dik wilde worden, een filmpje dat een keer niet over de feeder ging , maar om de vrouw er achter. Persoonlijk vind ik dik best mooi al heb ik mijn voorkeuren en dat is een kwestie van smaak, deze dames vinden dik ook mooi maar gaan nog een stukje verder. Zij verheerlijken het en willen zelfs dikker worden, al is mij niet duidelijk of dat voor hen zelf is of voor hun fans.

Deze kant van dik zijn is mij onbekend, ik wil niet dikker worden, ik vind mezelf op mijn mooist met 10 tot 15 kilo minder en dan ben ik nog niet slank. Natuurlijk wil de psycholoog in mij meteen meer weten, waarom wil je dikker worden, wat zou het voor je doen, wat dat betreft zou ik best wel eens een interview willen doen met een vrouw die zo leeft... zonder oordeel natuurlijk.

In dit geval vind ik niet oordelen lastig, het druist in tegen mijn idee van met jezelf omgaan, maar ik weet dat er genoeg redenen voor zijn. Wie ben ik om te oordelen hoe iemand anders zijn leven leid, toch wat zou het je brengen en waarom heb je dat nodig zijn de eerste vragen die ik zou stellen...
Een van de dames was zo zwaar geworden dat haar zoon haar verzorgde, ze vertelde hoe ze er in beland was en de kwetsbare dame kwam naar voren. Op dat moment dacht ik leven wij niet ons leven naar hoe het ons komt aanwaaien en maken wij op die gronden onze beslissingen? Vaak kun je niet veranderen wat er gebeurt alleen hoe je er mee omgaat. Toch soms zou je willen dat je een andere beslissing had gemaakt.

Wat ik mooi vond om te zien is dat ze hun lijf als mooi zagen, minder moeite hadden met hun lijf dan ik. In bikini poseren zou ik niet zo snel doen al heb ik met een badpak minder moeite. Vooral buiken werden veel besproken (wat ik als vrouw met volle buik wel fijn vond) hier in nederland lijkt het vooral om de borsten en de billen te gaan. Zulke docu's laten mij toch weer op een andere manier naar mezelf kijken.

Het stuk dat ik lastiger vind is het stuk dat over de feeder gaat, vaak is het de man die wordt aangesproken omdat hij een dame zou dwingen steeds meer te eten, zodat ze steeds meer aankomt. Dat vind ik te kort door de bocht we hebben toch allemaal onze eigen verantwoordelijkheid....
De schuld bij alleen de man leggen vind ik het gebeuren maar voor de helft bekijken.

Ach ja eigenlijk kom ik er gewoon niet uit, belangrijk vind ik dat dit soort docu's een wereld laten zien die ik niet ken, met nieuwe invalshoeken om naar te kijken en boven al ben ik achteraf blij dat ik ben wie ik ben, dat ik kan genieten van mijn volle godin van binnen, maar dat ik ook kan kijken naar wat er om me heen gebeurt, dat ik info wil opzuigen en wil weten wat mensen beweegt te doen wat ze doen, en dat ik het heel belangrijk vind dat je open staat en probeert niet te oordelen, want het is zo makkelijk en je weet nooit het complete verhaal.

kijk hier de aflevering!

Het MLC probleem.

Het MLC probleem.

Vaak wordt je niet serieus genomen wanneer je verteld dat je sinds kort een MLC hebt. Dat je het heel vervelend vind voor je omgeving en dat het vooral heel erg besmettelijk is.
Veel mensen zijn het er niet mee eens en benoemen je kwaal, idioot of zelfs halucinerend, het is een kwestie van smaak. Zelf zie ik dat niet zo het hebben van MLC is best fijn en ookal weet ik niet van wie ik het gekregen heb, ik vind dat ik het niet hoef te verbergen. Ik bedoel MLC is nu niet iets waar je aan dood gaat en al is het besmettelijk, ik ben best blij dat ik het gekregen heb.

Het is best moeilijk om vast te stellen wie de schuldige was die het aan mij door gegeven heeft. Nu ik weet wat het is en er serieus naar kijk vind ik meerdere vriendinnen in mijn omgeving die het al dan niet wetend bij zich dragen. Er zijn zelfs vriendinnen die niet eens wisten dat ze MLC hadden tot ik het aan ze vertelde, natuurlijk zijn wij allemaal geschrokken.

Heel byzonder is MLC nu ook weer niet, maar het geeft vaak wel wat reuring in de sociale kringen... niet iedereen is het er mee eens en hevige discussies kunnen volgen wees dus alert op MLC en laat je niet vertellen dat je het niet hebt en al is het een lastig iets het feit dat het een complex is geeft alleen maar weer de mate waarin anderen erop reageren. Persoonlijk ben ik er best trots op...

Nu vraag je je vast af wat MLC eigenlijk is...

MLC betekend Mooi Lijf Complex en de enige reden waarom het complex is is omdat mensen misschien vertellen dat jouw lijf niet mooi is... Dat is onzin iedereen heeft een mooi lijf, het kan natuurlijk zijn dat het niet ieders smaak is, maar ik ben blij dat er grote kleine dikke en dunne vrouwen zijn en wat mij betreft hebben ze allemaal een mooi lijf!

Positiviteit werkt!

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik me heb aangemeld in de bbw wereld. In die tijd deed ik dat niet omdat ik een probleem had met mijn gewicht. Mijn relatie was net beëindigt en ik wilde gewoon wat aandacht, spreken met andere volle vrouwen over kleding, uitgaan, make-up en de wat diepere kanten van het leven. Ik leerde dames kennen die een diepe indruk op mij maakte.

Zo was daar Danielle die echt prachtig op de foto stond door echte fotografen geschoten. Niet een gewone Hollandse dame maar een met klasse en stijl... De eerste keer dat ik haar zag was op een party in Castricum, wat een verschijning! Ze liep daar rond op haar hoge hakken alsof ze nooit iets anders deed. Daar bleek dat ze ook in Alkmaar woonde. Ondertussen is ze een goede vriendin van me geworden, niet zo verbazend ook, ik heb haar namelijk gevraagd mij te helpen met de fotografie.

In die periode was ik depressief, ik kan daar een heel zielig verhaal over vertellen, maar het was zoals het was. Persoonlijk ben ik niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten op het moment dat het niet goed met me gaat. Soms duurt het even, omdat het denk proces wat langer duurt, maar meestal vind ik wel een manier om mijn gevoel om te draaien. Per slot van rekening vind ik dat gelukkig zijn een keuze is en dus kun je ook leren, hoe je die depressie de baas kan.

Positiviteit werkt, hoe je je ook voelt, wanneer iemand je een complimentje geeft, voel je je beter... Zo had ik bedacht dat positiviteit ook werkt wanneer je mooie foto's van jezelf ziet! En wie kon ik daar beter voor vragen dan die prachtige Danielle... Ideeën waren al snel gemaakt, de digitale spiegelreflex had ik al een jaar in huis en een datum was zo geprikt. Ik weet nog dat ik hartstikke zenuwachtig was...

Danielle kwam met al haar spullen binnen, dingen waarvan ik nooit het idee gehad heb dat het op mij zou werken, wat moet je nl met een krultang wanneer je zelf al krullen hebt. En die foundation is dat echt nodig? Smokey eyes vond ik altijd het mooiste en Danielle had een corsetje mee waarin ik mij een prachtige diva voelde. Foto's maken ging goed eerst Daantje voor de camera, daarna ik, zo kon ik mooi de kunst af kijken. Naar de pc en de resultaten bekijken, wat al snel de discussie opgang bracht; wat is mooi, wat vind je mooi aan jezelf en wat vind je minder mooi? Danielle had daar duidelijk andere ideeën over dan ik, zij vond veel meer van mij mooi dan ikzelf...

De Sessie daarna ging al een stuk makkelijker... Het resultaat mocht er zijn en na meerdere van deze sessies was mijn eigenwaarde een stuk gestegen, Ik begon mezelf mooier te vinden, kon meer van mezelf waarderen en dat merkte de mensen om me heen ook, langzaam beetje bij beetje kwam ik uit mijn depressie.

Ook de BBW party's hebben mij in die tijd geholpen. Ik vond het hartstikke eng en na de eerste party waar ik Danielle had ontmoet heb ik de volgende party gevraagd of ik foto's mocht nemen. Eerst bij de party's van Joyce en daarna voor Big Beautiful World. Zo kon ik mij tijdens de party's een houding geven.

Ik heb dit gedaan tot ik zwanger was. Met mijn zwangerschap en mijn verhuizing naar het oosten van het land kwamen nieuwe inzichten, ik ben toe aan een volgend plan, de BBW party's brengen mij niet meer wat ik nodig heb, ik ben mede door de party's mezelf geworden en dat is naar mijn mening het mooiste wat je worden kunt. De BBW wereld heeft gelukkig meer dan alleen de party's voor mij ligt de behoefte nu meer aan het communiceren over jezelf zijn, zelfvertrouwen en beauty.

De veiligheid die je als dikke vrouw kan vinden op de party's heb ik niet meer nodig, ik sta nu voor wie ik ben en ik profileer me als mezelf en niet meer noodzakelijker wijs als Big Beautiful Women. Er is namelijk meer dan alleen mijn gewicht. Of de tijd ook zal komen dat ik mezelf niet meer als volle vrouw zou zien en alleen als mooie vrouw, dat weet ik niet, er blijft altijd wel wat om tegen aan te trappen... zou het ook niet zonder willen...