RESPECT!

RESPECT

Soms ben ik flabbergested over deze wereld, dan ben ik me bewust dat ik op een wolk leef en vooral let op de positieve dingen in het leven... ik noem mezelf niet voor niets angelouise. Juist in deze negatieve wereld vind ik positiviteit enorm belangrijk. Kijken naar wat we goed vinden en mooi vinden aan elkaar, complimentjes geven en waardering naar elkaar uiten.

Op het moment dat je het ergens niet mee eens bent, iets niet mooi vind dan mag je dat van mij echt wel zeggen, maar kritiek kun je in mijn ogen alleen goed geven wanneer je dat met respect doet. Je wil toch dat je kritiek aangenomen wordt, dat de ander er naar kijkt en er iets mee doet? Waarom dan al die kwetsende uitingen en ongezouten kritiek in deze wereld.

Nederland staad bekend om zijn recht van meningsuiting, maar ik ben inmiddels van mening dat we ons doel voorbij schieten. Om elkaar lachen, grapjes maken over vormen die anders zijn dan de hedendaagse mode, het neerhalen op kwetsende manier, de lachers op je hand krijgen omdat je iemand naar beneden durft te halen zijn allemaal bijwerkingen van dat recht...

Wat is er mis met RESPECT en waar is het gebleven?

Wat ik het ergste vind is dat de negatieve kritiek niet alleen gegeven wordt door mensen die het niet begrijpen, als je niet weet hoe het is en hoe het komt dat iemand overgewicht heeft , dan snap ik wel dat je het niet begrijpt. Maar wanneer je zelf een overgewicht hebt en het toch nodig vind om anderen met meer overgewicht uit te maken voor lelijk , ongezond en ordinair, dan heb je naar mijn idee iets niet begrepen.

Ondertussen heb ik een mening kunnen vormen over het hoe en het waarom van dikscriminatie... Mensen zijn bang, bang om dik te worden, bang om buiten het “normale”plaatje te vallen en bang om ongezond te zijn.
De maatschappij voed die angst, met allerlei campagnes wordt overal een loep op gelegd en zo worden negatieve meningen gevormd.

Die angst en negativiteit zet zich dus om in dikscriminatie (zo noem ik discriminatie van dikke mensen)

Voorheen vond ik het samen zijn met vollere vrouwen fijn, ik had het idee dat we elkaar begrijpen, maar ik ben bang dat ik mijn mening moet herzien.
Jezelf accepteren, je lijf zien als mooi, is helemaal niet zo moeilijk, wanneer je je richt op de positiviteit in je leven, echter wanneer je kijkt naar vrouwen met een ander of dikker lijf en je walging is zo groot dat je het mot melden, vraag ik me af wat er aan de hand is... Kun je niet gewoon melden ik vind het niet mooi?

Daarnaast is hoe je reageert ook een spiegel, lees eens terug wat je op het internet zegt, zeg je met een klein stemmetje niet hetzelfde over jezelf? Oordeel je naar jezelf niet net zo hard? Je richten op Positiviteit en respect daar doe je niet alleen mij een plezier mee, maar uiteindelijk ga je ook positiever naar jezelf kijken...

liefs louise

Ieder pondje gaat door het mondje

Gaat ieder pondje door het mondje? Opnames RTV Utrecht

Iederpondje gaat door het mondje... opnames voor RTV Utrecht

selfie in de trein....

Woensdag 12 Maart, Ben ik naar Utrecht gegaan voor een interview. Het was een prachtige dag, Brit en Anouschka zijn 2 leuke meiden en via de mail is alles al voorbereid...
Voor mij is dit een nieuwe ervaring, je woordje doen voor de televisie , is me nog niet eerder gevraagd,

Het onderwerp bevalt me wel, gaat elk pondje door het mondje, ik heb daar wel een mening over, maar of die mening ook door onderen gedeeld wordt... Ik vind het namelijk niet altijd je eigen schuld wanneer je dik bent, ok er zijn mensen die teveel eten en dat blijven doen , maar er zijn ook heel veel dikke mensen die echte gezondheids freaks zijn en zich inzetten voor een gezond leven, dat betekend gezond eten en genoeg bewegen... en toch blijven ze dik.... hoe kan dat....

Op de vraag is dik zijn je eigen schuld geef ik hier onder antwoord op de vragen van Britt.
Het filmpje is hoe het is opgenomen....
Natuurlijk ben ik benieuwd wat jullie van mijn tv debuut vinden en wil ik graag jullie mening over dit onderwerp...

intervieuw

Is dik zijn je eigen schuld?
Ik vind dat niet altijd, sommige mensen heb ben er geen probleem mee om dik te zijn of worden, maar het grootste gedeelte wel...
Dik zijn kan vaak een syndroom zijn van een groter dieper liggend probleem, lichamelijk of geestelijk. Het werken alleen aan gewicht is dan syndroombestrijding... en lost vaak niets op. Verder ben ik van mening dat er nog veel meer onderzoek moet komen wat mensen dik maakt, zowel lichamelijk als geestelijk..
Natuurlijk kun je zeggen ieder pontje gaat door het mondje, maar waarom wil je eten?

Waarom ben je te dik?
bij mij gaf een te lage suiker steeds eetbuien... dan had ik het idee dat ik flauw viel, nu blijk ik slecht te reageren op koolhydraten. sinds ik die niet meer neem geen eetbuien meer.
Alle diëtistes voor heen zeiden je moet minder eten en wel brood eten, achteraf blijkt brood de boosdoener te zijn.

In deze maatschappij wordt makkelijk en snel geoordeeld zonder dat men zich verdiept. Dat vind ik dom.

Met Britt

Ben je gelukkig?
Ja ik ben gelukkig, ik heb besloten dat gelukkig zijn een keuze is en ik neem actie op de punten waar ik niet gelukkig ben, dit doe ik nu 9 jaar en heeft erin geresulteerd dat ik me goed voel...
Geluk met mijn lijf is niet makkelijk geweest, door de omgeving/ maatschappij wordt je er steeds aan herinnert dat het ongezond en lelijk is, met dat in mijn achterhoofd heb ik er veel moeite mee gehad.
Uiteindelijk ben ik er achter gekomen dat het kijken naar wat ik wel leuk en mooi vind aan mezelf helpt in mijn geluksgevoel... dat begon bij het alleen mooi vinden van mijn ogen, maar beetje bij beetje ging ik mezelf steeds mooier vinden.
Ook ben ik bij andere vrouwen gaan kijken wat ik mooi aan hen vond, daarbij heb ik gemerkt dat ik bij hen dik helemaal niet lelijk vond!

Anouschka filmt mij.

Hoe ben je dik geworden?
Daar is niet een factoor voor verantwoordelijk, maar meerdere waarvan ik waarschijnlijk de helft nog niet weet.

Ik ben heel jong begonnen met lijnen , ik was jong, ik weet niet meer hoe jong, maar ik ging meer bewegen / zwemmen bij de selectie van DAW en ik deed het 1000 calorieën dieet. ik weet nog goed dat ik echt wel slanker was geworden en dat ik op mijn 13 e naar de schoolarts moest ik was toen al 184 cm en woog 72 kilo en volgens de arts was ik te dik, hij vergat alleen dat ik niet het lijf van een kind had maar al met een cup d door het leven ging... ik was al vanaf 11 jaar in de pubertijd. Hierdoor ging ik me dik voelen en wilde ik niet meer eten, zolang ik trainde lukte dat wel , maar wanneer ik ziek werd of blessures had dan lukte dat niet, en begon ik weer te eten, met het niet bewegen en wel eten kwam ik dan heel snel aan, ik weet dat ik steeds schommelde tussen de 106 en de 75 kilo.
Op mijn 17e werd ik ziek, ik kwam in een diepe depressie, mijn depressies uiten zich in angst, ik werd steeds angstiger, maar zwemmen bleef ik doen alleen was dat in de vorm van waterpolo. op mijn 20 ste ging ik door mijn kruisbanden ik woog toen 102 kilo, de arts die ik had zei eerst dat ik me niet moest aanstellen, tot er bij de kijkoperatie bleek dat mijn kruisbanden echt stuk waren, daarna eiste hij dat ik af zou vallen want pas als ik onder de 100 kilo zou wegen zou hij me willen opereren.

Ik kon niet zwemmen (k trainde in die tijd zo'n 10 uur in de week ) en had eetbuien , uiteindelijk ben ik in 3 jaar tijd bijna 80 kilo aangekomen. via een second opinion ben ik uiteindelijk toen ik 180 kilo woog toch geopereerd aan mijn kruisbanden...

Na de operatie heb ik met al die kilo's mijn trots ingeslikt en ben ik gewoon weer gaan waterpoloen, door veel te bewegen viel ik wel wat af, maar mijn eetpatroon was niet goed, ik voelde me regelmatig slecht en dan ging ik eten, echt afvallen lukte niet en 3 jaar daarna ben ik geopereerd en heb ik een maagbandje gekregen.

Opnames in de studio voor dit item

Maar dat maagbandje heb je leeggehaald, waarom?

Maar na dat maagbandje ik hield niets meer binnen, ook mijn antidepressiva niet en dus werd ik heel erg depressief, ik was heel erg ongezond, zag er slecht uit en voelde me nog slechter, ik heb in die tijd 2 inderziektes gehad, en om de week een buikgriep, tot ik dacht dat ik dood ging en mijn zus mij naar de dokter bracht, ik heb mijn bandje toen laten leeghalen, en kon weer eten. beetje bij beetje kwam ik bij maar werd ik ook weer zwaarder.


En toen?

Toch heeft dat mij heel duidelijk een nieuwe visie gegeven, ik ben liever gezond dan slank... slank willen zijn kan meer kapot maken dan je lief is!

Maar…
De eetbuien kwamen ook weer terug of althans ik hield ze binnen waardoor ik zwaarder en zwaarder werd.

Ik stond bij de dokter altijd bekend als een gezonde dikke vrouw, mijn waardes waren goed geen hoge cholesterol en geen hoge suiker, maar er klopte iets niet, totdat mijn collega’s opperde dat ik misschien een lage bloedsuiker had.

Ik bleek elke keer na het eten van brood 45 minuten later een lage bloedsuiker te hebben waardes 2.2 2.4 dan had ik het gevoel dat ik flauw zou vallen.
Vaak loste ik dit op door het hebben van een eetbui. en dat was een van de redenen dat ik weer veel meer aankwam.
Uiteindelijk ben ik ermee naar een dokter gegaan en heb ik geleerd anders te eten, dit probeer ik ook bij te houden op mijn blog.
Al met al probeer ik nu gezond te leven, ik drink niet meer overmatig, ik rook niet meer en met eten probeer ik vooral dat te eten dat me een gezond gevoel geeft.
Ik ben 20 kilo afgevallen nu, maar dat is niet het doel. ik probeer uit te dragen dat je op elk gewicht gezond kan zijn en dat het gaat of je gezond leeft i.p.v. hoeveel je weegt.

EEN ANDER PERSPECTIEF

Ik ben gelukkig! Wat klinkt dat goed....
Ik ben niet gelukkig omdat alles me komt aanwaaien, omdat er nooit iets gebeurt wat tegenzit...
Ïk ben niet gelukkig omdat ik geen onzekerheden heb en volledig blij ben met mezelf...

Op elk gebied heb ik mijn uitdagingen.. en toch ben ik gelukkig...

Door dromen over vroeger heb ik deze week heel veel geleerd over hoe mijn kijk op het leven is veranderd...

Jaren geleden zwom ik heel veel, dat is mijn sport waar ik redelijk goed in ben , maar vooral waar ik me goed bij voelde. In mijn droom was ik terug op de plek waar ik sportte en reageerde iedereen weer zoals ze altijd reageerden... Ik had het er moeilijk mee, maar was me ook bewust dat opmerkingen en reacties helemaal niet zo negatief waren... Er was iets veranderd...



Mijn perspectief is veranderd... In de periode waar ik het over heb , zat ik niet goed in mijn vel, ik was onzeker, verdrietig en boos op mezelf en op mijn lijf, vooral omdat ik vond dat ik zwak was omdat ik te dik was, dom was omdat ik geen werk had en dat ik lelijk was omdat ik weinig tot geen positieve aandacht kreeg van het andere geslacht.

Ik had zoveel behoefte aan positiviteit en bevestiging, dat ik er overal naar opzoek ging behalve op de plek waar ik het uiteindelijk gevonden heb... in mezelf... Ik weet nog dat ik alles buiten mezelf zocht, niet alleen de positieve dingen, maar wanneer er iets niet lukte of niet gebeurde kon ik heel makkelijk zeggen dat komt door... dit of dat of door die persoon...

De ommedraai kwam toen ik er achter kwam dat juist mijn ik het geen was wat de dingen kon veranderen... beetje bij beetje heb ik geleerd om het heft in eigen hand te nemen, niet meer te vertrouwen op de wereld om me heen... maar op mezelf... Ik begon mezelf credits te geven wanneer iets goed ging.. en wanneer iets fout ging... ik kreeg weer kracht en invloed op mijn eigen leven...

Ongeluk werd iets waarvan ik kon leren... geluk werd iets waar ik aan kon werken...
Het gaat niet vanzelf... maar ik ben nu 10 jaar bezig en mijn leven is totaal anders... ik heb geen behoefte meer aan bevestiging van anderen want ik bevestig mezelf... ik heb geen behoefte aan positieve bejegening want ik ben trots op mezelf , ik krijg nu voldoende en misschien zelfs teveel aandacht....van het andere geslacht, maar ik heb de behoefte niet meer ik heb mijn ware ontmoet en hij maakt mij compleet...

Hoeveel kan er veranderen in 10 jaar... ik ben heel trots dat ik dit heb mogen doen, maar ik wil jullie met deze blog vooral laten zien dat het de kleine dingen zijn die tellen... Je leven verandert niet binnen een dag of een week of misschien een jaar... maar verander hoe je naar jezelf kijkt en hoe je met jezelf omgaat... en na jaren kijk je terug en denk je beetje bij beetje ben ik uitgegroeid tot een krachtige vrouw...

Doet je maat er eigenlijk wel toe?

Hoe belangrijk vind jij je maat? De centimeters om je buik en het nummer dat op je labeltje staat? Hoe belangrijk vind jij het hoe je genoemd wordt dik of dun?

De maatschappij heeft heel veel verschillende namen voor ons vollere vrouwen... Je komt ze overal tegen... Dat is niet stigmatisering, maar gewoon een manier om een maat aan te wijzen...
Waarom is het dan zo belangrijk voor ons ego wat er op dat labeltje staat? Hoe belangrijk is het stickertje op je voorhoofd?

Wat ik belangrijk vind is hoe je in je vel zit.. Gelukkig zijn is niet iets dat iedereen makkelijk kan.. Gelukkig zijn met het lijf dat je hebt is soms nog veel moeilijker..
Voor iedereen is dat anders... de een voelt zich dik bij een maatje 42 de ander voelt zich prima in een maat 52... Het gewicht, je lengte maakt niet zoveel uit... belangrijk is dat je je goed voelt, dat je durft te zien hoe mooi je bent en kan kijken in de spiegel zonder in je hoofd op te noemen wat niet goed genoeg of mooi genoeg is... Goed in je vel zitten betekend dat je goed voor jezelf wil zorgen, dat je let op wat je eet … en nee dan heb ik het niet over een dieet, maar meer dat je kijkt wat eet ik en waar voel ik me goed bij...

slechte gewoontes , niet goed voor jezelf zorgen komen vaak voort uit een negatief zelfbeeld... het is niet zo dat je af moet vallen , op dieet moet of meer moet gaan sporten om je beter te voelen... ik ken genoeg dames bij wie dat niet werkt... vooral omdat dat niet altijd meteen resultaat geeft in een vermindering van kilo's...

Uiteindelijk blijkt dat het niet uitmaakt hoe dik je bent, deze gevoelens kun je altijd hebben, of je nu dik of dun bent... zo vaak wordt het gewicht de schuld gegeven van een slecht zelfbeeld... maar je zelfbeeld is niet wat je aan de buiten kant ziet, maar hoe je je van binnen voelt... zeg maar de bril die je op hebt wanneer je naar jezelf en naar de wereld om je heen kijkt.... sommige zien zichzelf door een roze bril, anderen maken hun bril steeds zwarter.....

Helaas kun je dit niet 1,2,3 letterlijk veranderen, maar werken aan je zelfbeeld is wel een manier om beter in je vel te gaan zitten. Leren luisteren naar je wensen, doelen maken en behalen, dromen durven verwezenlijken... Kijken naar wat wel goed is aan jezelf, de mooie punten benoemen in de spiegel. Je eigen kind weer zien en die koesteren... gewoon lief doen naar jezelf toe...

Ik kan het makkelijk opschrijven, maar het is niet makkelijk om te doen.... helaas is het nog steeds zo dat veel mensen niet durven of kunnen kijken naar hun positieve punten... en pas gelukkig kunnen zijn wanneer bepaalde voorwaarden behaald zijn...

Ik zou zo graag willen dat geluk niet meer wordt bepaald door het gewiht dat je hebt, de maat die je draagt of andere schoonheidskenmerken... geluk zit van binnen, daar kun je het vinden, in jezelf.... Heb jij het al gevonden?

BEAUTYFULL ME !

Ïk heb ooit meegedaan aan een miss verkiezing, een van de deelneemsters zei toen tegen mij, jij bent niet knap , maar je hebt iets anders....
Jep ik heb iets anders een persoonlijkheid.... Heb je zelf wel eens stil gestaan bij de vraag of je knap bent of niet? Wat maakt je in de ogen van anderen knap? Al met al is dat een van de minst belangrijke dingen die deze wereld draaiend houden. Iedereen is uniek en wanneer iedereen zijn uniekheid zou aanvaarden en omarmen , zou de wereld vol zijn met mensen met persoonlijkheid....

Het grootste gedeelte van mijn slanke leven heb ik in de spiegel staan staren en vroeg ik me af. Waarom heb ik een aardappel neus en waarom heb ik een onderkin, hoe komt het dat ik zo lang ben en waarom wordt ik niet mooi gespierd maar krijg ik meteen een stieren nek... Ik was diep ongelukkig... Nooit heb ik leren kijken naar wat ik wel mooi vond aan mezelf... Nu vele jaren later kijk ik als volle vrouw in de spiegel... en zie ik mijnmooie sprankelende ogen, mijn mooie haar, die lieve glimlach.

Ik heb geleerd het te doen met wat ik heb gekregen. Misschien wel de moeilijkste les in mijn leven... Deze maatschappij is zo gebaseerd op metrealise, dat alles te koop lijkt, een slank lijf , mooie tieten en een strakgetrokken kop horen daar ook bij. Heb je niet de financiele middelen, dan zit er niets anders op dan te leren het te doen met wat je hebt.

Juist die les leren heeft mijn leven rijk gemaakt, ik zie nu de beauty in mezelf, en ja ik zou zo weer meedoen aan een miss verkiezing, gewoon om te laten zien dat je niet een model hoeft te zijn om een miss te zijn... Daarnaast heeft deze les me niet alleen leren kijken naar mezelf, en mezelf mooier laten vinden, deze les heeft me ook laten kijken naar de wereld om me heen.

Die is beetje bij beetje mooier geworden, van depressies en angsten ben ik ontpopt tot een vlinder die haar vleugels heeft uitgeslagen...

Best emotioneel kan ik worden wanneer ik terug kijk op het afgelopen jaar, dingen waarvan ik dacht dat ze nooit voor mij weggelegd zouden zijn (want ik was altijd het lelijke eendje), blijken nu voor me weggelegd... 2013 is voor mij een jaar met een gouden randje gewoden, ik ben getrouwt met de liefde van mijn leven en we hebben samen een huis gekocht in duitsland . Daarnaast is onze kleine man nu 1,5 jaar en ontwikkelt zijn ik zich ook tot een sprankelend lekker joch... Ik tel mijn zegeningen en ik hoop dat 2014 voor jullie net zo mooi wordt als 2013 voor mij is geweest!

Geloof in je eigen beauty en in liefde!
Liefs Louise

Schaarste?

Soms lees je een stuk en dan gaan de radertjes draaien, zo las ik via deze link,
https://decorrespondent.nl/511/waarom-arme-mensen-domme-dingen-doen/14406623-f2d61f0c

Een stuk over wat doet schaarste met je... in zekere zin maakt het feit dat je een tekort hebt aan geld, middelen, vrienden of calorieen dat je hier in geestelijk opzicht meer mee bezig bent en daardoor heb je minder bandbreedte van je intelligentie over om beslissingen te nemen...

om het goed te begrijpen, moet je het stuk echt even lezen denk ik...
Natuurlijk ga ik kijken op welke manier dit op mij van toepassing heeft...
Laatst begreep ik dat ik helemaal niet zo arm ben als ik denk, maar dat het gevoel van iets nodig hebben , mij dat arme gevoel geeft, ik heb behoefte om kleding te kopen , om bepaalde cursussen te volgen en om bepaalde activiteiten te doen.... je zou kunnen zeggen dat dat de extra's in het leven zijn... het feit dat ik dat gemis voel, maakt dat ik minder ruimte heb in mijn intelligentie om goede plannen te maken,en dus maakt dat soort gedachten je dommer....

Dit kan ik ook bekijken met het oog op mijn eetgewoonten....
Zo hoor ik bijvoorbeeld vaak, wanneer je geen geld hebt kun je niet gezond eten... wat eigenlijk helemaal niet waar is, maar je moet best wel slim zijn om het op een goede manier te kunnen toepassen... gezond eten op uitkeringsniveau vraagt veel kennis van koken en een slimme manier om de ingredienten bij elkaar te brengen.

Ook het te dik zijn zou mijn inziens hiermee te maken kunnen hebben... wanneer je elke dag calorieen aan het tellen bent, heb je niet alleen een tekort aan voedingsstoffen die je binnenkrijgt, maar je hebt ook het gevoel van schaarste... het gevoel dat je niet voldoende krijgt...

Wanneer ik schaarste ervaar in ,mijn eten en dus langere tijd mijn inname beperk wordt de behoefte steeds groter om extra calorieen tot mij te nemen.... als je naar de eerste allinea kijkt lijkt dat niet meer dan logisch, het maken van de juiste en dus de intelligente beslissingen, is dan een stuk moeilijker...

Nu zou ik me kunnen verschuilen achter het feit dat ik te dom ben en dat daarom mijn leven niet goed verloopt omdat ik nogal wat tekorten in het leven heb ervaren... (jarenlang inkomen op uitkeringsniveau) Maar dat vind ik een domme manier van denken lol...

ik heb een boven gemiddeld iq en denk graag na over dingen, soms is het leuk om een stuk te lezen en te bedenken hoe het voor jou zou kunnen werken... vooral op het eet gebied denk ik dat schaarste leid naar foute eetgewoonten en foute beslissingen, dat is niet dom, dat is een natuurlijk iets...

Wanneer stoppen we met het eten van light producten en foute suikers ? Die zijn het meest voorhanden en het goedkoopst, waarom niet kiezen voor echte voeding?

Bij mij was kennis een groot gemis, sinds ik mezelf aanleer hoe ik snelle snacks op een gezonde manier kan maken , merk ik dat ik van mijn schaarse gevoel afkom, ik probeer elke week iets nieuws en ben niet meer geld kwijt als voorheen... wel voel ik mij een stuk gezonder....